Luister naar de diensten

Diensten

  1. 22-12 10:00 MK ds E. Plaisier (Uitgeest), 4e advent
  2. 24-12 18:30 MK Herderstocht
  3. 24-12 22:00 DK Kerstnachtdienst, pastor F. van der Louw
  4. 25-12 10:00 MK Kerstfeest, ds M. Visser
  5. 29-12 10:00 Gezamenlijke dienst met Beverwijk, ds D. van Arkel

Kerkradio

U bent hier: Home - Onze kerk - Nieuws

Woorden die iets doen

Het is dinsdag 22 maart. Terwijl ik bezig ben met de voorbereiding van de Paasdienst op zaterdagavond, de Paaswake, bereiken me de berichten over de terreur in Brussel. Explosies, rennende mensen, ontredderde samenleving – het dringt zich aan me op, zoals aan ons allemaal. De pijn van mensen die rouwen, de angst van omstanders, het is verschrikkelijk. Met moeite krijg ik de lezingen voor de dienst op een rij en de liederen uitgezocht. Een vraag borrelt in mij op: wat heeft het een nu eigenlijk met het ander te maken? Het geweld, die chaotische wereld van ons… en het bericht van het lege graf? Ik weet het niet. De Heer is waarlijk opgestaan, alles komt goed? Ik ben bang dat het maar al te gauw leeg klinkt, nietszeggend, sussende vroomheid.

 

Een dag later kom ik dit gedicht tegen: ’Aan een klein meisje’ van Annie M.G. Schmidt:

 

Dit is het land, waar grote mensen wonen.

Je hoeft er nog niet in: het is er boos.

Er zij geen feeën meer, er zijn hormonen,

en altijd is er weer wat anders loos.

 

En in dit land zijn avonturen hetzelfde,

van een man en van een vrouw.

En achter elke muur zijn an’dre muren

en nooit een eenhoorn of een bietebauw.

 

En alle dingen hebben hier twee kanten

en alle teddyberen zijn hier dood.

En boze stukken staan in boze kranten

en dat doen boze mannen voor hun brood.

 

Een bos is hier alleen maar een boel bomen

en de soldaten zijn niet meer van tin.

Dit is het land waar grote mensen wonen…

Wees maar niet bang. Je hoeft er nog niet in.

 

De woorden, in alle eenvoud, raken me. Natuurlijk, omdat ook ik mij afvraag: hoe vertel ik het mijn kinderen? En omdat ik niets liever wens dan dat onze kleine meisjes nog een tijdje onbezorgd kunnen blijven. Maar er is meer. Ik word hier ook zelf geraakt in mijn eigen wanhoop en mijn eigen vloek: wat is dit voor een wereld! En ik realiseer me ineens: dit is geen gedicht voor kinderen, maar voor grote mensen. De dichteres spreekt zichzelf toe: dat kleine meisje, dat is Annie M.G. Schmidt. Dit is haar liedje van verlangen. Hoe houd ik het vol? Hoe kan ik leven, hoe vind ik in vredesnaam de weg in dit bos dat ‘alleen maar een boel bomen’ is en waar de soldaten maar al te echt zijn?

 

Dat doen deze woorden, ze spreken mijn verlangen uit. Dat doet poëzie: uitspreken hoe het zit, dat de wereld boos is. Maar ook: een nieuw licht brengen. Een grap maken, een goede vraag stellen, iets van een uitweg wijzen. Gek eigenlijk, om maar iets te noemen, dat dat kinderlijk-naïeve ‘Wees maar niet bang…’ in de laatste regel toch geruststellend is, me toch even optilt. Dat doet de taal van de verbeelding. Zoals een andere dichter, de Vlaming Herman de Coninck, schrijft:

 

…ik schrijf over wat nog moet komen.

over een maatschappij

met een gedicht als grondwet en

een minister van dromen…

 

De taal van de verbeelding ligt trouwens op straat, letterlijk, in Brussel, waar mensen met krijt op de straatstenen van het Beursplein hun verdriet, medeleven en verlangen neerschrijven. En we voelen allemaal: dat is taal die iets doet, hoe klein en onbeholpen en hoe kwetsbaar ook. Over een paar dagen zijn de woorden van krijt weer weggeregend, maar tegelijk, ze blijven. Ze doen iets, ze zijn tegengif tegen het venijn van onze wereld.

 

Ik ga weer terug naar mijn Paasdienst en lees hoe een boodschapper in het wit tegen de vrouwen bij het graf zegt: ‘Vrees niet. Die jullie zoeken, hij is hier niet.’ Ik lees hoe er een woord van orde klinkt midden in de chaos: ‘Er zij licht! En er was licht.’ En een woord van leven midden in de dood: ‘De kinderen van Israël gingen midden door de zee over het droge.’ Woorden die uitspreken wat is, zeker, namelijk chaos en angst. Maar woorden die ook het leven vertellen, een weg wijzen: die kant gaat het op. En misschien is dit – de Heer is waarlijk opgestaan – nog wel echter, concreter, méér waar dan alle chaos en angst van de wereld bij elkaar. Of is dat te veel gezegd? De woorden van de Paasnacht zijn immers niet van ijzer, ze zijn klein en kwetsbaar, als met krijt geschreven. Maar ze zijn mijn grond om op te staan.

 

Marco Visser

  • Contact

    Postadres PKN Heemskerk
    Vrijburglaan 2
    1962 VA Heemskerk
  • In en rondom de kerk

    Trouwen? Dopen? Een Uitvaart?
  • Schrijf je in voor de nieuwsbrief