Luister naar de diensten
U bent hier: Home - Onze kerk - Nieuws

Vertrouwen en solidariteit

Wat een uitzonderlijke tijden zijn het. Allerlei verschillende waarnemingen en gevoelens strijden om voorrang: het meeleven met mensen die werkelijk door de ziekte getroffen zijn, de eigen bezorgdheid, angst, tegelijk iets van gelatenheid, met af en toe de gedachte: het valt allemaal wel mee. En dan is er de schok om wat er met de samenleving gebeurt, paniek alom, lege schappen. Wat dan weer de vraag oproept: hebben wij dan zo weinig gezamenlijk, is er dan zo weinig dat ons bindt, dat het enige waarop wij kunnen terugvallen, is: in de auto stappen en zorgen dat de vriezer vol ligt?

Het kan ook anders. Ik kreeg een paar dagen geleden zomaar ineens een whatsapp-berichtje van imam Mehmet, die aan de Turkse moskee verbonden is, met wie ik wel eens iets heb georganiseerd, maar die ik nu al lange tijd niet gesproken had: ‘Hoe gaat het? Hoe doen jullie het als gemeenschap in deze beroerde tijden? En hartelijke groeten aan iedereen!’ Bij dezen: de groeten van de imam. En ik ervaar het zomaar even als een teken van echte verbondenheid.

Zo merk ik dat ik verlang naar een tegengeluid. En ik denk dat we er als samenleving behoefte aan hebben: het tegengeluid namelijk van vertrouwen en van gezamenlijkheid. Dat zijn de tegen-woorden die we elkaar deze dagen maar veel moeten toeroepen. De messiaanse gemeente heeft in die dingen een sterke traditie, dus misschien kan dit de inbreng juist van de kerk zijn? Alleen… laat die nu net gesloten zijn! Daar moeten we dus iets op verzinnen. Creativiteit gevraagd.

Het woord vertrouwen kan in deze dagen niet gemakkelijk gezegd worden, niet als goedkope, zalvende praat. Maar werkelijk tegen alles in, misschien zelfs wel tegen de feiten in. Zoals kinderen in Italië hun zelfgeknutselde spandoeken aan het balkon hangen: Andrà tutto bene! Alles komt goed. En de kerk zegt en zingt, al is het nu even met de deuren dicht: als we dan toch iets van vertrouwen in onszelf vinden, dan is dat gegrond in de betrouwbaarheid van hem, die het werk van zijn handen niet loslaat.

Vertrouwen. Dat woord kan, denk ik, vooral dan waar en waarachtig zijn als er met dat ene ook nog dit tweede gezegd wordt: solidariteit. We kunnen er vertrouwen in hebben – het komt goed –, als we er samen aan gaan staan. Als we naar elkaar omzien, en wel naar de kwetsbaren het eerst. Als we juist in deze dagen niet ieder-voor-zich zijn. Dat zal ons erdoorheen helpen. En de kerk zegt en zingt, al is het nu even in stilte: als er inderdaad iets van solidariteit onder ons gebeurt, dan is dat gegrond in de barmhartigheid van Christus, die zo helemaal de kant van de zoekende, lijdende wereld gekozen heeft.

Marco Visser