Luister naar de diensten
U bent hier: Home - Onze kerk - Nieuws

Terug naar de tekentafel

Bij nul beginnen. Kaalslag, dorre vlakte. Zo wordt het verteld in de Bijbelboeken Ezra-Nehemia die wij
deze weken lezen: Israël is onder de voet gelopen door de omringende wereldmachten. Jeruzalem
verwoest, het volk in ballingschap gevoerd. Wonen in een vreemd land waar ze de taal van de Torah
niet kennen. Totdat op een dag het volk van de Hebreeën terugkeert. Maar naar wat? Thuis is niets
meer hoe het was. Alleen de fundamenten van de tempel liggen er nog. Er zit niets anders op dan op
die plek – opnieuw te beginnen. Allereerst met vragen: hoe was het ook al weer? Waar ging het ook
al weer om in die boekrollen van de Torah? Wat staat ons voor ogen? Dat er een plek is om thuis te
zijn, een huis vol menselijkheid. Ze gaan terug naar de tekentafel. Een nieuw ontwerp. En dan
gewoon maar beginnen, steen op steen, bouwen aan liefde en samenhang.


De crisis waar wij in zaten, en nog in zitten, heeft ons stilgezet. Kaalslag is misschien teveel gezegd
(hoewel, als je een geliefde verloren hebt, als je je baan kwijtgeraakt bent…), toch heb ik het gevoel
dat ook wij in zekere zin opnieuw moeten beginnen. Allerlei vanzelfsprekendheden zijn weg. Wij als
gemeente bijvoorbeeld, als kerk: we kunnen niet meer onbekommerd bijeen komen, het contact met
elkaar is niet vanzelfsprekend, de zondagse dienst voelt zo heel anders. We kunnen niet zomaar
terugvallen op het oude en vertrouwde ‘zoals we het altijd deden’. Misschien moeten we inderdaad
wel een beetje terug naar de tekentafel. Wat ook een kans zou kunnen zijn. Om opnieuw de vragen
van den beginne te stellen: waar ging het ook al weer om? Wat staat ons voor ogen? Vragen die je
ook op de samenleving als geheel kunt betrekken, trouwens, of op jezelf.


Mij helpt het enorm te bedenken dat wij dit alles nu niet alleen maar uit onszelf hoeven te halen. Ik
heb het nodig, denk ik, dat het mij op de een of andere manier gezegd wordt. Het goede nieuws is
dat de kerk… de kerk is. Plek waar het fundament al gelegd is. Waar toch intussen dat boek vol leven
ligt. Boek waarin die vreemde, storende, richtinggevende stem klinkt, die het visioen voor mij
uittekent. En wij pakken ons potlood en proberen het na te tekenen. Of het al begint te lijken?
Marco Visser